
ملکالشعرا بهار
محمدتقی بهار ملقب به ملکالشعراء بهار، شاعر، ادیب، سیاستمدار و روزنامهنگار ایرانی است. او در سال ۱۲۶۳ هجری شمسی در مشهد متولد شد. مقدمات و ادبیات فارسی را نزد پدر خود ملکالشعراء صبوری آموخت و برای تکمیل معلومات عربی و فارسی به محضر «ادیب نیشابوری» رفت. بعد از فوت پدر، ملکالشعرای دربار مظفرالدینشاه شد. او شش دوره نم
قصاید
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
غزلیات
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
قطعات
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
مثنویات
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
مسمطات
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
ترکیبات
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
ترجیعات
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
مستزادها
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
چهارپارهها
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
رباعیات
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
منظومهها
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
اشعار محلی
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
تصنیفها
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
رباعیات
رباعیات
شمارهٔ ۱ - در بیان اقسام سخن
اقسام سخن چهار باشد همه جا / فخر است و مدیح است و نسیب است و هجا
شمارهٔ ۲
از خصم کشیدن به وفا جور و جفا / برهان نزاکت است و دستور صفا
شمارهٔ ۳
آزادی ماست اصل آبادی ما / این است نتیجهٔ خدادادی ما
شمارهٔ ۴
مخلوق جهان به گرگ مانند درست / با قادر عاجزند و بر عاجز چست
شمارهٔ ۵
از دامن کوه لاله ناگه برجست / گلگونرخی و تیشهٔ سبزی در دست
شمارهٔ ۶
بر دامن دشت بنگر آن نرگس مست / چشمی به ره و سبزه عصایی در دست
شمارهٔ ۷ - در مدح ستارخان
ستار غیور ارجمندیت بجاست / قانونطلبی و حقپسندیت بجاست
شمارهٔ ۸
پرهیز از خود که جای پرهیز اینجاست / وز کس مطلب چیز که هر چیز اینجاست
شمارهٔ ۹ - به مناسبت شهادت سید حسن مدرس
تا بُخل و حسادت به جهان راهبر است / آزاده ذلیل و راستگو در خطر است
شمارهٔ ۱۰
هان ای وکلا فضل خدا یار شماست / آسایش ما به حس بیدار شماست
شمارهٔ ۱۱ - این رباعی را در خواب گفته است
امروز نه کس ز عشق آگه چو من است / کز شکّر عشقم همه شیرین سخن است
شمارهٔ ۱۲
آیین جهان طبل جفا کوفتن است / خایسک بلا بر سر ما کوفتن است
شمارهٔ ۱۳
من برگ گلم باغ شبستان من است / وآن بلبل خوش لهجه غزلخوان من است
شمارهٔ ۱۴
خوش باش که گیتی نه برای من و توست / وین کار برون ز ماجرای من و توست
شمارهٔ ۱۵ - در مدح پروفسور براون انگلیسی
ادوارد براون فاضل ایراندوست / کش فکر نکو،قول نکو، فعل نکوست
شمارهٔ ۱۶
ارباب که صنعت وجاهت فن اوست / خون فقرا تمام بر گردن اوست
شمارهٔ ۱۷
برخاست خروس صبح برخیز ای دوست / ز انگور بگیر خون و ده در رگ و پوست
شمارهٔ ۱۸ - در مرگ پدر
در ماتمت ای ملک، ملک خون بگریست / وز سوز تو در افق فلک خون بگریست
شمارهٔ ۱۹
این قلب که محزونتر از او پیدا نیست / وین چشم که پر خون تر از او پیدا نیست
شمارهٔ ۲۰
افسوس که صاحب نفسی پیدا نیست / فریاد، که فریادرسی پیدا نیست
شمارهٔ ۲۱ - پس از ورود به خاک بجنورد
چون خطه طوس را پس پشت بهشت / در خطهٔ بجنورد دل این بیت نوشت
شمارهٔ ۲۲ - تاریخ وفات مرحوم سید محمد طباطبایی
تا حجهٔ دین محمد از خاک برفت / از خاک خروش ما بر افلاک برفت
شمارهٔ ۲۳
چون آینه نورخیز گشتی، احسنت / چون اره به خلق تیز گشتی احسنت
شمارهٔ ۲۴
زین مردم دلسیاه، رخ دارم زرد / بیدردی خلق دردم افزود به درد
شمارهٔ ۲۵
امشب ز فراق دوست خوابم نبرد / هم دل به سوی شمع و کتابم نبرد
شمارهٔ ۲۶
چشمت به سیهبختی من ایما کرد / زلف تو به قتلم آستین بالا کرد
شمارهٔ ۲۷
ای خواجه وثوق گاه غرق تو رسد / هنگام خمود رعد و برق تو رسد
شمارهٔ ۲۸
ماه رمضان و روزه جانا طی شد / ایام دف و چنگ و رباب و نی شد
شمارهٔ ۲۹ - وصف گلابی
خشخاش و عسل بهم برآمیختهاند / جزوی ز گلاب اندرو ریختهاند
شمارهٔ ۳۰
گر زیر فلک فکر من آزاد نبود / در حنجرهام این همه فریاد نبود