
امیر معزی
امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ
قصاید
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
ترکیبات
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
ترجیعات
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
غزلیات
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
قطعات
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
رباعیات
مشاهده آثار و زیرمجموعههای این بخش، بدون خروج از صفحه شاعر.
قصاید
قصاید
شمارهٔ ۱
با نصرت و فتح و ظفر و دولت والا / بنگر علم شاه جهان بر سر بالا
شمارهٔ ۲
ای کرده فتح و نصرت در مشرق آشکارا / بگذشته ز آب جیحون و آتش زده در اعدا
شمارهٔ ۳
ای اصل ملک و دولت ای تاج دین و دنیا / ای عابده چون مریم ای زاهده چو زهرا
شمارهٔ ۴
ای جهانداری که هستی پادشاهی را سزا / در جهانداری نباشد چون تو هرگز پادشا
شمارهٔ ۵
آفتاب اندر شرف شد بر جهان فرمانروا / کرد دیگرگون زمین و کرد دیگرسان هوا
شمارهٔ ۶
ایا ستارهٔ خوبان خَلُّخ و یغما / به دلبری دل ما را همی زنی یغما
شمارهٔ ۷
هرکه آن چشم دژم بیند و آن زلف دوتا / اگر آشفته و شوریده شود هست روا
شمارهٔ ۸
باز آمد و آورد خزان لشکر سرما / بشکست و هزیمت شد از او لشکر گرما
شمارهٔ ۹
آمدگه وداع چو تاریک شد هوا / آن مه که هست جان و دلم را بدو هوا
شمارهٔ ۱۰
برآمد ساجگون ابری ز روی ساجگون دریا / بخار مرکز خاکی نقاب قبّهٔ خضرا
شمارهٔ ۱۱
ایا سرو قد ترک سیمین قفا / ندیدم به هجران تو جز جفا
شمارهٔ ۱۲
همیشه باد بقا و سلامت بُت ما / که از وصالش ما را سلامت است و بقا
شمارهٔ ۱۳
یافتی بر خوان اگر جویی رضای مرتضا / لا فَتی اِلّا علی بر خوانْد هر دم مُصطفا
شمارهٔ ۱۴
باغ شد از ابر پر ز لؤلؤ لالا / راغ شد از باد پر ز عنبر سارا
شمارهٔ ۱۵
بودم میان خلق یکی مرد پارسا / قلّاش کرد نرگس جمّاش تو مرا
شمارهٔ ۱۶
طال اللّیالی بَعدَکُم و اَبیَضَّ عَینی مِن بُکا / یا حَبّذا اَیّا مَنا فی وَصلکم یا حَبّذا
شمارهٔ ۱۷
هزار شکر کنم دولت مؤیّد را / که داد باز به من دلبر سَهی قد را
شمارهٔ ۱۸
گوهری گویا کزو شد دیده پرگوهر مرا / کرد مشکین چنبر او پشت چون چنبر مرا
شمارهٔ ۱۹
چو عاشق شد دل و جانم رخ و زلفین جانان را / دل و جان را خطرنبود دل این را باد و جان آنرا
شمارهٔ ۲۰
دیدم به ره آن نگار خندان را / آن ماه رخ ستاره دندان را
شمارهٔ ۲۱
تا رای بود نصرت دین ناصر دین را / در نصرت او رای بود روح امین را
شمارهٔ ۲۲
ستاره سجده برد طلعت منیر تو را / زمانه بوسه دهد بایهٔ سریر تو را
شمارهٔ ۲۳
سال چون نو گشت فرزند نو آمد شاه را / شاه نیکو روی نیکوعهد نیکوخواه را
شمارهٔ ۲۴
چو آتش فلکی شد نهفته زیر حجاب / زدود بست فلک بر رخ زمانه نقاب
شمارهٔ ۲۵
بر ماه لاله داری و بر لاله مشک ناب / در مشک حلقهداری و در حلقه بند و تاب
شمارهٔ ۲۶
به فال فرّخ و عزم درست و رأی صواب / سفر گزیدم و کردم سوی رحیل شتاب
شمارهٔ ۲۷
شدست باغ پر از رشتههای در خوشاب / شدست راغ پر از تودههای عنبر ناب
شمارهٔ ۲۸
آفتابی را همی ماند رخش عنبر نقاب / هیچکس دیدست عنبر را نقاب از آفتاب
شمارهٔ ۲۹
ماه است جام باده و شاه است آفتاب / سیارگان سپاه و فلک مجلس شراب
شمارهٔ ۳۰
نرگس پرخواب او از چشم من بردست خواب / سنبل پر تاب او در پشتم آوردست تاب