بخش ۴۱ - رباعی دهم

از هستیِ خویش بی تو من بیزارم

هر دم ز غم هجر تو در آزارم

چون دست نمی‌دهد که رویت بینیم

جان تُحفه دهم، گر بکشی تو زارم