۰
عَبدُالحُسینِ الحِبرُ، یا طوبَی لَهُ
فِی قُربِ مَولاهُ الحُسَینِ لَهُ المَقَرُّ
۱
اِذا قَبَّروهُ فیهِ قُلتُ مُورَّخآ
عِندالنّبیّ فیالجِنانِ قَدِ استَقَرُّ
۲
ترجمه: عبدالحسین دانشمند بزرگوار، نیکوکار که بهشت جایگاه او باد - نزد مولایش حسین (ع) آرمیده است – وقتی او را دفن کردند، تاریخ فوت او را (به شعر این چنین) گفتم: نزد پیامبر در بهشت آرام گرفت. از شمارش مصراع آخر، برحسب حروف ابجد، عدد ۱۴۰۷ (قمری)، سال فوت پدر مکرم ایشان به دست میآید.
نظرهای خوانندگان ۰
برداشت، حس یا جملهای کوتاه درباره این شعر بنویسید.
خواندن نظرها برای همه آزاد است؛ ارسال نظر برای کاربران واردشده فعال میشود.