۰
من نگویم ترک آیین مروت کن ولی
این فضیلت با تو خلق سفله را دشمن کند
۱
تار و پودش را ز کین‌توزی همی‌خواهند سوخت
هرکه همچون شمع بزم دیگران روشن کند
۲
گفت با صاحبدلی مردی که بهمان در نهفت
قصد دارد تا به تیغت سر جدا از تن کند
۳
نیک‌مردش گفت باور نایدم این گفته ز آنک
من به او نیکی نکردم تا بدی با من کند
۴
می‌کنند از دشمنی نادوستان با دوستان
آنچه آتش با گیاه و برق با خرمن کند
۵
دور شو زین مردم نااهل دور از مردمی
دیو گردد هرکه آمیزش به اهریمن کند
۶
منزلت خواهی مکان در کنج تنهایی گزین
گنج گوهر بین که در ویرانه‌ها مسکن کند
نظرهای خوانندگان ۰
برداشت، حس یا جمله‌ای کوتاه درباره این شعر بنویسید.
خواندن نظرها برای همه آزاد است؛ ارسال نظر برای کاربران واردشده فعال میشود.