جست‌وجوی شعر و شاعر

اگر ز کوی تو بویی به من رساند باد

کم گوی به جز مصلحت خویش مگوی

گل گفت اگر دستگهی داشتمی

گل را دیدم نشسته بر تخت شهی

تا کی بود این جور و جفا کردن تو

آنم که پدید گشتم از قدرتِ تو

حافظ ورق سخن‌گذاری طی کن

ای رای تو صحرای امل پیمودن

گر مست نیی مست نمایی می‌کن

ای آن که نهند مهر و ماه از تمکین

آن به که بجامِ باده دل شاد کنیم

من ترک تو ای نگار آسان ندهم

جانا چو شبی با تو به روز آوردم

هرگز نکنم سوز تو ای شمع چگل

بنگر به چمن جمال فرخندهٔ گل

ای هر نفسی نهاده بر کف ساغر

عشق آتش غم در دل ویرانه نهاد

یاران چو به هم دست در آغوش کنید

شیرین‌دهنان عهد به پایان نبرند

با مردم نیک بد نمی‌باید بود

باز آی که جانم به جمالت نگران است

تا حکم قضای آسمانی باشد

بردار دل از مادر دهر ای فرزند

نام بت من که مه ز رویش خجل است

نه جان تو با سر الهی پرداخت

نوباوهٔ گلبن جوانی عشق است

در خوبی و دلبری بت من طاق است

با دوست نشین و باده و جام طلب

به روز کاف و الف، از جمادی الاولی

حکیم فکر من از عقل کرد دوش سؤال

از بد دهر اگر همی رنجی

ای دل مجوی منصب دنیا که هیچ نیست

هنگام بهار است گل لاله و نسرین

بگذشتن فرصت ای برادر

دل منه ای جان من بر خواجه و شاه و وزیر

شاها مبشری ز بهشتم رسیده است